Το ρολόι της ζωής δε σταματά σε έναν άνθρωπο…

0
10


Της Λίνας Δημακοπούλου
Έχουν περάσει κι άλλοι μετά από εσένα. Όχι πολλοί. Δυο – τρεις περίπου. Έχουν κοντοσταθεί δίπλα μου και ίσως, με τον τρόπο τους, επιδίωξαν μια… θέση στη ζωή μου. Ίσως πάλι και όχι. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν ενδιαφέρθηκα και ποτέ να μάθω. Τί είχαν εκείνοι στο μυαλό τους, πώς με έβλεπαν, τι ήθελαν από εμένα. Δεν με ένοιαξε ποτέ. Ακούγεται ίσως σκληρό και άκαρδο. Εγώ το λέω απλά ειλικρινές.

Πέρασαν στωικά κάποιους μήνες, που ίσως προσπαθούσαν, ίσως πάλι και όχι. Ακόμα κάτι που δεν με απασχόλησε ποτέ, αν θες την αλήθεια μου. Με τον εαυτό μου είμαι εντάξει. Θεωρώ πως έδωσα στον κάθε άνθρωπο, τον σεβασμό και την προσοχή που άξιζε. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Γέλασα, γλέντησα, απόλαυσα και τέλειωσα. Δεν θα πω έφυγα, γιατί για να φύγεις από κάπου, προϋποτίθεται το να είσαι εκεί. Εγώ όμως, δυστυχώς θες, ή ευτυχώς, δεν ήμουν ποτέ ουσιαστικά εκεί. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν με ενόχλησε το αν ήταν και οι άλλοι.

Σαφώς και το ρολόι της ζωής δεν σταματά σε έναν άνθρωπο. Οι επιλογές όμως τόσο της καρδιάς, όσο και της αξιοπρέπειάς μας, καθορίζονται σχεδόν αναλογικά θεωρώ, από το πόσα άτομα μπορούμε να βάλουμε με πάθος, τόσο στην ζωή, όσο και στο κρεβάτι μας. Πόσο μπορούμε να αναλώσουμε τον εαυτό μας και να θυσιάσουμε την μοναδικότητα της υφής μας, στον βωμό της επιβεβαίωσης. Προσωπικά εγώ, αν θες, δεν γουστάρω τόσο πολύ να επιβεβαιωθώ. Προτιμώ να διατηρώ ψηλά αυτό που κάποια στιγμή έτυχε να νιώσω, χωρίς να προσποιούμαι πως το νιώθω κάθε μήνα και με διαφορετικό άτομο. Προτιμώ να αποδίδω φόρο τιμής σε ό,τι τελείωσε και έφυγε, εάν κάποτε ήταν το παρόν που είχα επιλέξει στο παρελθόν μου.

Βλέπεις, αντλώ μια παράλογη ευχαρίστηση, από το να τιμάω τις επιλογές μου. Από το να αναγνωρίζω πώς θέλω και πώς δεν θέλω να φερθώ, τι θέλω και τι δεν θέλω να δώσω. Αν στα δώσω όλα μια φορά, τότε κράτα τα σφιχτά σαν φυλαχτό. Γιατί σημαίνει πως δεν τα έχω ξαναδώσει. Γιατί σημαίνει πως δεν πρόκειται να τα ξαναδώσω, όχι τα ίδια, όχι τόσα πολλά, ποτέ πάλι όλα. Αν αυτό δεν μπορείς να το αναγνωρίσεις, κακό δικό σου. Εγώ πάλι με την πάρτη μου είμαι εντάξει για ακόμα μια φορά. Δεν συνηθίζω να κρατάω ψηλά κάτι, επειδή δεν μπόρεσα ή δεν έτυχε να βρω κάτι καλύτερο. Το κρατάω ψηλά επειδή σέβομαι τα λόγια και τις πράξεις μου, τις αποφάσεις και την πυγμή μου. Κάπου εκεί τελειώνει και οτιδήποτε σε αφορά απ’ τη ζωή μου.

Πλέον δεν χρωστάω τίποτα σε κανένα. Όσοι άνθρωποι έχουν περάσει από δίπλα μου, δεν νομίζω πως έχουν να παραπονεθούν για κάτι. Σκάρτα δεν έχω φερθεί ποτέ και σε κανέναν. Έχω φύγει σιωπηλά, σε ταυτόχρονο ρυθμό από το περιβάλλον που φεύγουν και οι άλλοι. Χωρίς καβγάδες, εντάσεις και προστριβές. Βλέπεις τα μέτρια πάθη, σβήνουν έτσι. Μέτρια, αθόρυβα και φιλικά αν θες. Ή έστω, χωρίς μελοδραματισμούς και μεγάλα αντίο. Χωρίς εξάρσεις και πόνο. Απλά, με ένα κλείσιμο της πόρτας που δεν κυνηγά κανείς να ξανανοίξει.



[ΠΗΓΗ]

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ