Σωτήρης Κωνσταντινίδης: «Ζωή σαν παραμύθι»

0
17


Ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης ξετυλίγει στο enwsi.gr έξι μαγικά χρόνια με τη φανέλα της ΑΕΚ…

Στην ιστορία της ΑΕΚ πάντα έχουν ξεχωριστή σημασία εκείνοι που επιλέγουν να φορέσουν τη φανέλα της, ρισκάροντας πολλά. Παίκτες που συνδέονται με έναν μαγικό τρόπο με την Ενωση και γίνονται κομμάτι της. Όπως ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης. Το 1998 ρίσκαρε την καριέρα του, για να παίξει στην ΑΕΚ, κλείνοντας την πόρτα σε Ολυμπιακό και Αρη που ήθελαν να τον αποκτήσουν. Ηθελε να ζήσει το δικό του όνειρο και το έκανε. Πέρασε μια εξαετία σαν παραμύθι όπως λέει ο ίδιος.

Ανταμώσαμε πριν από λίγες εβδομάδες, στον Βόλο για τον τελικό του κυπέλλου. Ηταν έκπληξη, γιατί είχε πολλά χρόνια να εμφανιστεί κοντά στην ΑΕΚ. Όπως θα διαπιστώσετε, η καψούρα γι’ αυτήν δε σβήνει ποτέ. Ο «γιατρός», μπορεί να μη…γιάτρεψε τα κενά της ΑΕΚ στα χρόνια του, αλλά έδωσε τα πάντα. 201 παιχνίδια με τη φανέλα της ΑΕΚ, 50 γκολ. Δύο κύπελλα, χαμένες ευκαιρίες για πρωτάθλημα. Μέσα στη δεκάδα των «κιτρινόμαυρων» σκόρερ όλων των εποχών για τον θεσμό του κυπέλλου. Και σήμερα, χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος, μιλά για όσα έζησε. Που όπως θα διαπιστώσετε, μόνο λίγα δεν ήταν.
Πως ήταν το δικό σου ποδοσφαιρικό ξεκίνημα; Ποια ήταν η πορεία σου μέχρι τον Ηρακλή;

«Τα παιδιά εκείνα τα χρόνια είχαμε μοναδική διέξοδο το ποδόσφαιρο. Εγώ ξεκίνησα να παίζω στα τσικό του Εθνικού Σιδηροκάστρου, της ομάδας του χωριού μου. Σιγά – σιγά, όσοι είχαμε ταλέντο και ήμασταν καλοί, ανεβήκαμε στη μεγάλη ομάδα που έπαιζε τότε στη Δ’ Εθνική. Κάποια στιγμή, παράγοντες όπως ο Θεοδωρίδης του Ηρακλή και ο Καραντινίδης από τις Σέρρες, άκουσαν το όνομα μου. Ηρθαν, με είδαν, τους άρεσε το παιχνίδι μας. Κάπως έτσι έκλεισε η μεταγραφή στον Ηρακλή».
Εσύ από μικρός αγωνιζόσουν στην επίθεση;

«Συνήθως έπαιζα μπροστά. Κυρίως πίσω από τον επιθετικό, όταν αγωνιζόμασταν με δύο. Άλλες φορές, έπαιζα μόνος μου στην κορυφή της επίθεσης. Ο Σάντος ήταν εκείνος που με έβαλε αριστερά και θα μπορούσα να πω, ότι κατά κάποιο τρόπο το δικό του μάτι ήταν καλύτερο από τις δικές μου απόψεις. Μου βγήκε σε καλό. Εκείνος με έβαλε αριστερά».
Ο ΚΩΣΤΗΣ ΕΙΧΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ
Ως πιτσιρικάς, εσύ ποια ομάδα υποστήριζες;

«Εμείς εκείνα τα χρόνια δεν πολυβλέπαμε ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Για εμάς ήταν σημαντικό να πηγαίνουμε στο γήπεδο. Ετυχε μάλιστα εκείνα τα χρόνια ο Πανσερραϊκός να έχει καλή ομάδα και να παίζει στην Α’ Εθνική και ενθουσιάστηκα. Είχα λόγω εντοπιότητας αδυναμία στον Πανσερραϊκό. Περιέργως, εγώ δεν είχα κάποια από τις μεγάλες ομάδες μέσα μου, αλλά τον Πανσερραϊκό».
Είχες ποδοσφαιρικό είδωλο, κάποιον ποδοσφαιριστή που θαύμαζες ως πιτσιρικάς;

«Υπήρχαν παίκτες που μου άρεσαν, αλλά κανείς δεν μου έβγαλε ιδιαίτερο θαυμασμό. Παίκτης που μου άρεσε πολύ, ήταν ο Χρήστος Κωστής. Πιστεύω, πως είχε φοβερά στοιχεία. Δεν είχε διάρκεια με όσα πέρασε. Αλλά είχε απίστευτες ικανότητες. Μου άρεσε σαν στοιχεία, σαν θέαμα. Δεν είναι εύκολο να το συνδυάσεις».

Αφού αναφέρθηκες στον Κωστή. Πως έζησες εσύ ως πιτσιρικάς τον χαμό που είχε γίνει το ’94 με τη μεταγραφή του στην ΑΕΚ;


«Εγώ ακολουθούσα τον Κωστή. Όταν έφυγε από τον Ηρακλή, πήγα εγώ με την προοπτική να τον αντικαταστήσω. Κάτι ανάλογο έγινε και στην ΑΕΚ, όταν είχε πάει στην Αντερλεχτ. Όταν επέστρεψε βέβαια δεν μπορούσε να κριθεί, δεν ήταν ίδιος παίκτης. Τον ακολουθούσα. Ως ποδοσφαιρικά στοιχεία μου άρεσε πολύ. Είχε όλο το πακέτο».
Τα χρόνια στον Ηρακλή πως ήταν; Μια ομάδα που είχε περάσει στη μετά Χατζηπαναγή εποχή, είχε φύγει ο Κωστής.

«Εκείνα τα χρόνια ήταν σαν παραμύθι. Είχαμε μια άγνοια κινδύνου. Είχα πάει 16-17 ετών σε μια ομάδα που ήταν…κωλοπετσωμένη. Με παίκτες έμπειρους, όπως ο Γιοβάνοβιτς, ο Δανιήλ Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο Σκαρτάδος. Μεγάλα ονόματα. Είχα άγνοια κινδύνου. Επρεπε να τους συναγωνιστώ στις προπονήσεις και να τους ξεπεράσω. Το έβλεπα ως μεγάλη πρόκληση. Αλλα το αντιμετώπιζα ως κάτι φυσιολογικό».
Ποιος ήταν εκείνος που σε καθιέρωσε στον Ηρακλή;

«Πρώτο προπονητή είχαν τον Μιτόσεβιτς. Στην αρχή δεν μπορούσα να αποδώσω καλά, αλλά με στήριξε ο προπονητής. Ισως να με βοήθησε και ο Θεοδωρίδης. Σιγά – σιγά βρήκα τον δρόμο μου και κατάφερα να βοηθήσω την ομάδα και τον εαυτό μου. Μετά ήρθε ο Αντωνιάδης. Γενικά δεν είχα θέματα με τους προπονητές. Δεν έκανα ανταρσίες».
Ηρθε γρήγορα η άνοδος για εσένα. Πήγες γρήγορα στην Εθνική ομάδα, σε έμαθε όλος ο κόσμος. Πως έγιναν όλα αυτά;

«Ημουν από τα μικρά στην Εθνική. Ο πρώτος που με κάλεσε ήταν ο Σοφιανίδης, μαζί με Καραγκούνη, Κατσούρη, Λάκη, Αντζα. Πρέπει να ήταν το ’91. Μετά ήρθε ο Παπαεμμανουήλ, ο Κόλλιας που ήταν για πολλά χρόνια στην Εθνική Νέων και Ελπίδων. Περάσαμε πολύ καλά χρόνια. Ο Ιορντανέσκου με κάλεσε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδρών, λίγο πριν έρθω στην ΑΕΚ».
Πότε άρχισαν τα πρώτα σενάρια από μεγάλες ομάδες του κέντρου για εσένα;

«Όταν πέρασαν κάποια χρόνια. Εμεινα λίγο παραπάνω στην Ελπίδων, επειδή πήγα από μικρός. Στη δεύτερη φάση άρχισε να υπάρχει ενδιαφέρον από ομάδες της Αθήνας, αλλά και τις άλλες της Θεσσαλονίκης. Πλησίαζε και το τέλος του συμβολαίου μου. Είχα υπογράψει μικρός και έφτασα σε λήξη συμβολαίου στα 22».

Η «ΠΟΡΤΑ» ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ, Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΑΕΚ
Εσύ τι είχες θέσει ως προτεραιότητα για το επόμενο βήμα σου;

«Πρωταρχικό στόχο είχα να παίξω σε μια ομάδα που θα είχα ευκαιρίες να δω τι μπορώ να κάνω. Κατά δεύτερο ρόλο και τα χρήματα, επαγγελματίες ποδοσφαιριστές είμαστε. Από αυτό ζούσαμε, ήταν λίγα τα χρόνια του ποδοσφαίρου. Αλλά για εμένα ήταν σημαντική η ομάδα. Για να καταλάβετε, προτού υπογράψω στον Ηρακλή, είχα πρόταση από τον Παναθηναϊκό. Τρεις φορές είχα έρθει στην Αθήνα και είχα συζητήσει με τον κ. Βαρδινογιάννη. Επαιζα ακόμα στον Εθνικό, αλλά θεώρησα πως δεν ήταν σωστό να πέσω στα βαθιά κατευθείαν. Ο Παναθηναϊκός με ήθελε ως ημιεπαγγελματία, που υπήρχαν τότε, όπως ήταν ο Καραγκούνης. Τότε είχα αποφασίσει να πάω στον Ηρακλή. Το έκρινα πιο σώφρων, πριν πάρω μεταγραφή σε κάποια ομάδα της Αθήνας».


Φτάνουμε στο 1998. Είσαι ήδη σημαντικό όνομα, όλοι σε θέλουν, ο Ηρακλής σε πιέζει για ανανέωση και πας στην εξέδρα. Πως είναι όλα αυτά για εσένα;

«Ηταν λίγο δύσκολη χρονιά. Υπήρχε αρκετή πίεση από τον Ηρακλή για να ανανεώσω. Υπήρχε πίεση και από τον κόσμο, οι παράγοντες τα έριχναν στον ποδοσφαιριστή. Ηταν ένα εξάμηνο που είχαμε και δικαστικές διαμάχες. Ο προπονητής ήθελε να με χρησιμοποιήσει, αλλά υπήρχε ανωτέρα εντολή. Εγώ είχα μιλήσει με διάφορες ομάδες. Από την αρχή όμως, έκλινα προς την ΑΕΚ».
Για ποιο λόγο συνέβη αυτό και έδειχνες προτίμηση προς την ΑΕΚ;

«Με την επιστροφή του κ. Μελισσανίδη στην ΑΕΚ, ενός ανθρώπου με μεγάλο κύρος που επηρεάζει πολύ, ως ομάδα η ΑΕΚ νομίζω πως μου ταίριαζε περισσότερο. Μου άρεσε η φιλοσοφία, το στυλ της, ο κόσμος της. Είχε μπει χοντρά τότε στο παιχνίδι και ο Αρης με τον κ. Κοντομηνά. Είχε δώσε τρελά λεφτά για τον Αγαθοκλέους, κάτι τέτοιο πήγε να γίνει και με εμένα. Εγώ δεν ήθελα να πάω στον Αρη, όσα περισσότερα χρήματα και αν μου προσέφερε. Εγώ είχα πάρει τις αποφάσεις μου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου κάτι άλλο, είχα εστιάσει πως θα πάω στην ΑΕΚ».
Υπήρχε πίεση από τον Θεοδωρίδη να πας προς τον Ολυμπιακό ή τον Αρη;

«Ο Ηρακλής προσπαθούσε να προασπίσει τα δικά του συμφέροντα. Δεν μου έδειξε πως ήταν προσκείμενος κάπου. Ηξερα πως είχε πολύ καλές σχέσεις με τον κ. Μελισσανίδη και δεν είχε πρόβλημα. Εγιναν και κάποια παρασκηνιακά, που τα έμαθα εκ των υστέρων».
Δηλαδή;

«Επειδή υπήρχε φιλική σχέση, έγινε και ένα δώρο προς τον Ηρακλή. Προσπάθησε η ΑΕΚ να μη γίνει το πράγμα με άσχημο τρόπο. Εμειναν όλοι ευχαριστημένοι στο τέλος».
Πόσο εύκολο ήταν εκείνα τα χρόνια να πεις όχι στον Ολυμπιακό και να προτιμήσεις την ΑΕΚ;

«Δύσκολα έλεγες όχι στον Ολυμπιακό, αλλά δύσκολα έλεγες όχι και στην ΑΕΚ. Είναι μεγάλη ομάδα, με τεράστια ιστορία. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να πάω στον Ολυμπιακό. Είχα την αίσθηση πως στην ΑΕΚ θα περνούσα καλύτερα».
Ο ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕ ΓΙΑ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ ΝΤΕΜΗ
Πως ήταν οι πρώτες επαφές με την ΑΕΚ; Η σχέση σου με τον Μελισσανίδη;

«Είχα πολύ καλή επαφή. Ο,τι χρειάστηκα ήταν δίπλα. Με όλους τους ποδοσφαιριστές είχε επικοινωνία. Είχε τον τρόπο του. Νομίζω με συμπαθούσε τόσο ποδοσφαιρικά, όσο και ως άνθρωπος. Μου έδινε την αίσθηση πως του βγάζω κάτι καλό. Με είχε ποδοσφαιρικά για παραπάνω. Κάποια στιγμή μου είχε πει, πως αν θα φύγει ο Νικολαϊδης πίστευε πως θα μπορούσα να είμαι ο αντικαταστάτης του. Αλλά δεν τον δικαίωσα».

Πως έζησες το περίφημο 3-2 στη Θεσσαλονίκη, ως εν δυνάμει παίκτης της ΑΕΚ; Δικαιολογούνταν πιστεύεις ο θόρυβος που έγινε;

«Εγινε θόρυβος, αλλά αδίκως. Πολύ κακό για το τίποτα. Επειδή είδα το παιχνίδι. Δεν θα πήγαινε έτσι εάν υπήρχε κάτι επιλήψιμο. Δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. Αυτή είναι η γνώμη μου. Δεν πιστεύω πως θα πήγαινε στην τελευταία φάση».


Το καλοκαίρι του ’99, ποια κατάσταση βρήκες ερχόμενος στην ΑΕΚ;

«Κάθε ομάδα στο ξεκίνημα έχει ενθουσιασμό. Είχαν γίνει κάποιες επιλογές μανατζερικές. Οι ομάδες στήνονται πάνω σε κάποιους μάνατζερ και κάποιους παίκτες. Μας πήγε πολύ πίσω ο αποκλεισμός από την ΑΙΚ. Αλλα περιμέναμε και άλλα ήρθανε».
Ηταν μεγάλη κατραπακιά για εσένα;

«Δεν ήταν για εμένα. Κυρίως ήταν για τα παιδιά που είχαν βγάλει την ομάδα στο Champions League. Ηταν μεγάλο το πλήγμα. Η ψυχολογική πίεση ήταν πολύ μεγαλύτερη. Εγώ μόλις είχα έρθει, είχα πέντε χρόνια συμβόλαιο, έλεγα εντάξει, θα τα καταφέρουμε του χρόνου. Κάποια άλλα παιδιά, ήθελαν να παίξουν σε αυτό το επίπεδο, είχαν πολλά πριμ να παίρνουν. Ηταν μεγάλο ντεζαβαντάζ αυτό».

Ποιες ήταν οι αιτίες που έφεραν τον αποκλεισμό από την ΑΙΚ;

«Πολλά λάθη μαζί. Δεν διαβάσαμε σωστά τον αντίπαλο. Ημασταν και άτυχοι. Και στα δύο ματς, ήμασταν λίγο καλύτεροι από τους Σουηδούς. Αλλά οι λεπτομέρειες κρίνουν πολλά. Είχαμε δοκάρι με τον Ντέμη και στην επόμενη φάση φάγαμε γκολ. Συμβαίνουν αυτά».

Ο Τουμπάκοβιτς πως ήταν ως προπονητής;
«Δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο. Εφερε κάποια ονόματα, που είχαν τρομερά προσόντα μεν, αλλά δεν προσέφεραν τα αναμενόμενα».

Αναφέρεσαι στον Τσίριτς. Τι περίπτωση ήταν τελικά;

«Ηταν παίκτης φαντεζί, με προσόντα. Είχε τρομερή αίσθηση της μπάλας, τρομερή αίσθηση του χώρου, αλλά δεν είχε ουσία. Είχε έναν περίεργο τρόπο παιχνιδιού, δεν μπορώ να πω ό,τι βοήθησε. Περιμέναμε πολύ περισσότερα από αυτόν. Γενικά, αποδείχθηκε πως δεν ήταν από τις καλές επιλογές».
Εκείνο το καλοκαίρι ήρθε και ο Μπιέκοβιτς, ο πρώτος φορ που ήρθε μπροστά από εσένα για να γίνει δίδυμο με τον Νικολαϊδη. Πως σου φαινόταν;

«Είχε αυθορμητισμό, ενθουσιασμό. Δεν είχε τρομερή ποιότητα. Δεν ήταν για να έρθει ξένος στην ΑΕΚ. Εάν πάρεις ξένο παίκτη, πρέπει να είσαι σίγουρος. Πήρες τον Τσίριτς, είχε τρομερά προσόντα, αν και δεν ξέρεις ποτέ αν θα σου βγει μια μεταγραφή. Αλλά για τον Μπιέκοβιτς, αφού πήραν εμένα, δεν έπρεπε να μπει. Ο ξένος πρέπει να κάνει τη διαφορά. Οσο και αν ακούγεται κλισέ, αυτή είναι η πραγματικότητα. Εάν είναι ίδιοι ή έστω λίγο καλύτερος, πρέπει να παίζει ο Ελληνας. Αλλά δεν υπάρχει υπομονή με τους Ελληνες».
Αισθάνθηκες να μην υπάρχει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο σου;

«Όχι. Εμένα με στήριξαν, υπό την έννοια πως καταλάβαινα πως είχαν έρθει ξένοι με μεταγραφή. Επρεπε να πάρουν αυτοί τις ευκαιρίες, αλλά έπαιξα και εγώ. Υπήρξαν κάποιοι προπονητές που με αδίκησαν. Αλλά αυτό συμβαίνει στο ποδόσφαιρο. Κάποιος σε συμπαθεί, κάποιος όχι. Εγώ δούλευα πάντα για να νικήσω ακόμα και τη σκοπιμότητα προς εμένα».
Στην ΑΕΚ πάντως είχες την τύχη να δουλέψεις με προπονητές υψηλού επιπέδου: Τουμπάκοβιτς, Παθιακάκης, Σάντος, Μπάγεβιτς. Από ποιον αισθάνθηκες αδικημένος;

«Και το δίδυμο Σαβέβσκι – Γκέραρντ. Είναι δεδομένο πως με αδίκησε ο κ. Παθιακάκης. Ηταν μια περίοδος που ούτε εγώ δεν πίστευα με όσα έκανα. Εμπαινα μέσα, χτυπούσε η μπάλα πάνω μου και πήγαινε γκολ. Παρόλα αυτά, δεν με χρησιμοποιούσε. Με έβαζε αλλαγή, έβαζα γκολ. Κάποια στιγμή προς το τέλος με έβαλε. Αλλά δεν με πείραξαν αυτά. Ποτέ δεν με πείραζε ένας προπονητής. Όταν αισθάνεσαι πως σε αδικούν, αισθάνεσαι πως παίρνουν κάτι από εσένα».

Οι σχέσεις που είχες με τον Νικολαϊδη πως ήταν; Εκείνη την εποχή ήταν ο σταρ της ομάδας…

«Ως ποδοσφαιριστής, η γνώμη μου είναι πως δεν είχε τόσο μεγάλη ποιότητα για το όνομα που είχε, αλλά όλα τα υπόλοιπα κάλυπταν αυτό. Δηλαδή, είχε πείσμα, τσαγανό, εξυπνάδα, ευφυΐα, διαύγεια, σκοράρισμα. Που είναι ζηλευτά για έναν ποδοσφαιριστή. Αλλά δεν είχε ποιότητα με την μπάλα».

Τότε υπήρχε η αίσθηση πως είχε τεράστιο ταλέντο, αλλά ίσως να μην το δούλευε τόσο πολύ…

«Όχι, δεν ισχύει αυτό. Δούλευε και είχε όρεξη. Δούλευε στις προπονήσεις. Αλλά όταν λέω για ποιότητα, σκέψου το εξής: ο Τσιάρτας χάιδευε την μπάλα. Ο Ντέμης είχε ποδοσφαιρικό μυαλό. Κάποιες κινήσεις που δεν μπορούσε να κάνει κανένας. Αλλά στις επαφές του, ήταν λίγο διαφορετικό».

Υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ σας;

«Όταν εγώ έπαιζα στην ΑΕΚ, ήταν γενικώς εκτός συναγωνισμού. Για πολλούς λόγους και δικαίως ως ένα σημείο. Συναγωνισμός υπάρχει πάντοτε, στις προπονήσεις θέλεις να ξεπεράσεις αυτόν που είναι μπροστά σου».
ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ ΜΕ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
Η πρώτη σου χρονιά τελειώνει με τον ερχομό του Παθιακάκη και την κατάκτηση του κυπέλλου. Πως έβλεπες εσύ την πρώτη χρονιά σου;

«Ήταν πρωτόγνωρα τα πράγματα για εμένα. Το κύπελλο είναι σημαντικός τίτλος. Εδώ ο ΠΑΟΚ έκανε να σηκώσει κύπελλο τόσα χρόνια. Ήταν ονειρικό το φινάλε με το κύπελλο».

Τι έχεις κρατήσει ως πιο έντονη μνήμη από το κύπελλο του 2000;
«Είχα αρκετό άγχος στο παιχνίδι. Δεν ήμουν ευχαριστημένος από την απόδοση μου. καθόλου. Σίγουρα θυμάμαι, το γκολ του Νικολαϊδη που ζήτησε να μη μετρήσει επειδή είχε χρησιμοποιήσει το χέρι. Παρόλα αυτά, ελέγχαμε το παιχνίδι και δεν κινδυνεύσαμε καθόλου. Δηλαδή, παρά το άγχος, θεωρούσαμε ως δεδομένο πως θα πάρουμε το κύπελλο. Είχαμε προετοιμαστεί τόσο καλά, που πιστεύαμε πως θα το πάρουμε. Ελέγχαμε το ματς σε όλη τη διάρκεια».

Η επόμενη σεζόν ξεκινά με τον Παθιακάκη, που φέρνει τον Ρουίς για την επίθεση. Πως ήταν τα πράγματα για εσένα;

«Όταν γίνεται ο προγραμματισμός μιας ομάδας όπως η ΑΕΚ πρέπει να είναι πολύ προσεγμένος. Εάν ξεκινήσει και δεν είσαι στα πλάνα, σίγουρα είναι δύσκολο. Στην Ελλάδα τους Ελληνες ποδοσφαιριστές δεν τους έχουν εμπιστοσύνη. Ενας Ελληνας πρέπει να προσπαθήσει πολύ περισσότερο από έναν ξένο. Ξεκίνησα με ντεζαβαντάζ».


Ο Ρουίς ήταν τελικά ένας παίκτης απλά φαντεζί χωρίς ουσία;
«Αυτό έκανε ακόμα χειρότερο αυτό που σου είπα. Εμένα με κράτησε ο χαρακτήρας μου. Είναι δύσκολο να είσαι σε μια ομάδα και να βλέπεις πως αυτός που έρχεται δεν κάνει τη διαφορά. Δεν είναι καλύτερος, ίσως να είναι και χειρότερος. Εγώ προσπαθούσα να κάνω τη δουλειά μου».
Είναι μια παράδοξη χρονιά που έχεις λίγες συμμετοχές, αλλά είναι η πιο παραγωγική σου περίοδος στην ΑΕΚ. Πως το εξηγείς;

«Είναι αυτό που έλεγα. Εμπαινα και τα έβαζα. Στο τέλος αναγκάστηκε να με βάλει. Εβαλα γκολ με τον Παναθηναϊκό στο κύπελλο, με τα Γιάννινα δύο γκολ, τρία με τον Πανιώνιο. Ετσι είναι το ποδόσφαιρο».
Πάλι εκείνη τη σεζόν αλλάζει προπονητής στο φινάλε και αναλαμβάνουν οι Σαβέβσκι – Γκέραρντ. Πως ήταν οι σχέσεις σου με τον Τόνι;

«Ο Τόνι ήταν ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας. Δεν μπορούσες να έχει κακή σχέση. Είχαμε διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά είχαμε καλή επικοινωνία. Για να μαλώσεις με τον Τόνι θα έπρεπε να είσαι τρελός».

Η επιλογή να γίνει προπονητής σε ένα βράδυ, πως σου φάνηκε εσένα που ζούσες την ομάδα από μέσα;
«Δεν ήταν μια μόνιμη λύση. Είχαμε μείνει πολύ πίσω στο πρωτάθλημα. Ηταν μια λύση περιστασιακή. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Βέβαια είχε μαζί τον κ. Γκέραρντ».
ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΟΥ Ο ΣΑΝΤΟΣ
Το καλοκαίρι του ’01, με Ψωμιάδη, Σάντος και μεγάλη αναταραχή, πως ήταν για εσένα;

«Αυτό ήταν το εντελώς παράλογο. Γίνονταν απίστευτα πράγματα, αλλά πήγαμε καλά. Με τον Σάντος ήταν διαφορετικά. Δεν είχαμε καμία σχέση, αλλά με έβαζε επειδή του έκανα τη δουλειά».

Και αυτός όμως, έφερε παίκτες για την επίθεση: Μιελκάρσκι, Φόλια…
«Παρόλα αυτά, είχε άλλους παίκτες όπως τον Μαλαδένη ή τον Τσιάρτα που τους άφηνε έξω. Το θέμα είναι πως ο Σάντος δεν έβλεπε ονόματα. Εβλεπε μόνο ποιος του έκανε τη δουλειά. Να σου πω χαρακτηριστικά τα εξής: παίζαμε προετοιμασία και με έβαλε βασικό στο αριστερό άκρο. Κάποια στιγμή, βγήκα δεξιά, έκανα μια ενέργεια και έβγαλα πάσα στον Νικολαϊδη και βάλαμε γκολ. Πήγα αρκετά καλά. Στο δεύτερο παιχνίδι όλοι περίμεναν να με βγάλει έξω. Αλλά με έβαλε και εγώ πήγα καλά. Το ίδιο και στο τρίτο ματς. Στο επόμενο παιχνίδι, δεν πήγα τόσο καλά. Ολοι έλεγαν πως θα με βγάλει. Και εγώ το είχα πιστέψει, γιατί μου το είχαν περάσει οι προηγούμενοι. Ξεκίνησε να λέει την 11άδα για το επόμενο ματς και ήμουν πάλι μέσα. Δεν πήγα καλά, αλλά ο Σάντος με στήριξε. Εφτασα να αναρωτιέμαι τι γίνεται. Εβλεπε πράγματα σε εμένα. Τη χρονιά με τον Σάντος ήταν κάτι διαφορετικό».


Οι σχέσεις σου με τον Ψωμιάδη;
«Ηταν εκδηλωτικός, παρορμητικός. Έλεγε τα δικά του».


Είχες κάτι ιδιαίτερα που είχε πει σε εσένα;
«Πολλά. Ειδικά μέχρι τον Δεκέμβριο που πηγαίναμε καλά και ήμασταν πρώτοι, έκανα και εγώ φανταστικά ματς, είχε τον τρόπο του. Μου έλεγε: τα έβγαλες, τα έδειξες, μπράβο αγόρι μου».
Αρα, δεν είχε κάτι κακό να θυμάσαι από την κοινή σχέση σας;

«Όχι, όχι. Δεν έγινε κάτι τέτοιο. Νομίζω πως και οι άλλοι ποδοσφαιριστές δεν έχασαν λεφτά. Μετά είχαν υπάρξει ζητήματα, αλλά όταν ήρθε ο Ντέμης, ο καθένας πήρε τα χρήματα με τον δικό του τρόπο. Άλλο να χαρίστηκαν και άλλο να χάθηκαν».

Εκείνη τη χρονιά, υπήρξε το καταραμένο διάστημα στην αρχή του χρόνου με τις τρεις συνεχόμενες ήττες που έφεραν την ΑΕΚ πίσω. Τι συνέβη τότε;

«Είχαν γίνει πολλά. Ημασταν πρώτοι και βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας. Δεν γίνετε να είναι η ομάδα να είναι 1η. Οταν τελείωσε το ματς με τον Αρη ήμασταν επτά βαθμοί μπροστά από τον Ολυμπιακό και 12 από τον Παναθηναϊκό. Εγιναν όσα έγιναν με τις μεταγραφές του Ιλια και του Ξενίδη, που δεν τους ήθελε ο Σάντος και η ομάδα έγινε άνω κάτω. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά είναι μια λεπτομέρεια που έφερε τα πάνω κάτω».
Για εσένα που είχες κάνει καλό εξάμηνο, πως ήταν να έρχονται τον Γενάρη παίκτες όπως οι Ιβιτς και Φόλια;

«Δεν με ενόχλησε καθόλου. Τον Μέσι να έφερναν στην ομάδα, δεν είχα θέμα. Πίστευα στον εαυτό μου, ήξερα πως θα μπω στο γήπεδο, θα παλέψω και θα αγωνιστώ. Τώρα, εάν έφερναν πέντε επιθετικούς, θα φαινόταν πως δεν θα ήξεραν τι έχουν. Το θέμα είναι πως ήταν παίκτες που δεν ήταν επιλογές του προπονητή».
Θεωρείς μετά από χρόνια, πως ο πρώτος λόγος στις μεταγραφές πρέπει να ανήκει στη διοίκηση ή στον προπονητή;

«Αυτά γίνονται σε συνεννόηση. Αλλά τον τελευταίο λόγο τον έχει ο προπονητής. Γιατί ο προπονητής έχει καθημερινή επαφή με τους ποδοσφαιριστές και πρέπει να έχει αυτούς που θέλει στα αποδυτήρια. Ο πρόεδρος και η διοίκηση κατά τη γνώμη μου έχουν σχέση με το κομμάτι του μπάτζετ».
Και όταν έρχονται επιλογές τύπου Φόλια;

«Κοίτα, ο προπονητής θα κάνει και λάθος επιλογές, αλλά θα χρεωθεί και την ευθύνη. Τον Φόλια τον χρεώθηκε ο Σάντος, όπως και τον Μιελκάρσκι. Εάν τον άφηναν να δουλέψει όμως και έπαιρνε το πρωτάθλημα, τι θα τον έλεγε κάποιος; Αποτυχημένο;».
Στο ματς με τον Πανιώνιο εκείνη τη χρονιά, πέτυχες το μοναδικό σου χατ τρικ με την ΑΕΚ. Είναι σημείο αναφοράς;

«Βαθμολογικά δεν είχε μεγάλη σημασία, αν και ήταν στην κούρσα του πρωταθλήματος. Αλλά είναι ένα χατ τρικ σε 15 χρόνια στην Α’ Εθνική. Θυμάμαι πως έλειπε ο Ντέμης και έπαιζα μπροστά στη θέση του. Είχα βέβαια και τον Τσιάρτα. Ηταν κομπιούτερ. Αν δεις και τα τρία γκολ, είναι από πάσες του Τσιάρτα».

Εκείνη τη σεζόν υπάρχουν και τα ματς με την Ιντερ, όπου σκόραρες στη ρεβάνς. Είναι «παράσημο» για εσένα;
«Είναι σαν να λέμε εκείνο που έλεγε ο Δέλλας παλιά. Όταν παίζαμε Ευρώπη, είναι το παντεσπάνι μας. Το πρωτάθλημα είναι το κυρίως πιάτο μας».

Η ΑΕΚ μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο σε εκείνα τα ματς;
«Είχαμε την αίσθηση πως μπορούμε. Αλλά δεν φόρτσαραν τότε εκείνοι. Ηταν ομαδάρα με Βιέρι, Καλόν, Ρεκόμπα. Έπαιξαν τόσο όσο. Στο τόσο όσο, μπορούσαμε να τους πιάσουμε. Ειδικά μετά το 2-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια, κάτι μπορούσαμε. Αλλά δεν κρατήσαμε ούτε δέκα δευτερόλεπτα. Εμείς ήμασταν στα κάγκελα και εκείνοι μας έβαλαν γκολ και μετά θέλαμε πέντε».
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ «ΤΕΛΙΚΟΣ» ΚΑΙ Η…ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
Εκείνη η σεζόν σφραγίζεται από το χαμένο πρωτάθλημα. Τι συνέβη στο ματς με τον Ολυμπιακό;

«Πολλά έγιναν σε εκείνο το ματς. Το γκολ του Νικολαϊδη, εννοώ εκείνο που δεν μέτρησε και θα έκανε το 2-0, μπορούμε να πούμε ό,τι δεν ακυρώθηκε σωστά. Δεν ήταν ποτέ επιθετικό φάουλ. Μετά θα ήταν άλλο ματς. Το γκολ που έβαλε ο Αλεξανδρής, ένα γκολ βέβαια που έχει, ένα πάει δοκάρι ή άουτ στο 45’, πάλι είναι άλλο ματς. Όταν πας με 1-0 στα αποδυτήρια ή με 1-1 κόντρα στον Ολυμπιακό, είναι πολύ διαφορετικό. Εάν κρατούσαμε το προβάδισμα και περνούσαν 10’ στο δεύτερο ημίχρονο δίχως να ισοφαρίσει, μετά θα είχε άγχος».

Υπήρξαν και λάθη όπως με τη χρησιμοποίηση του Φερούζεμ ή του Γεωργέα μόνο του απέναντι στον Τζόρτζεβιτς;
«Ο Τζόρτζεβιτς είχε κάνει συνολικά εξαιρετικά ματς εκείνα τα χρόνια. Για να χάσεις, κάνεις λάθη. Ειδικά στο 3-2 της Νέας Φιλαδέλφειας, μπορεί ο Γεωργέας να είχε ζητήματα με τον Τζόρτζεβιτς, αλλά εκείνον τον τροφοδοτούσε τον μπακ. Θυμάμαι σε εκείνο το ματς έπαιζε δεξιά για εμάς ο Τσιάρτας. Από εκεί ξεκινούσε το πρόβλημα. Θυμάμαι, πως έβαζαν στη μέση τον Γεωργέα. Αλλά να πω και κάτι άλλο: ποιες άλλες λύσεις είχαμε. Η ομάδα πήγαινε καλά. Ο προπονητής θα στήριζε την ομάδα».
Και μια εβδομάδα μετά, πως πάτε στον τελικό του κυπέλλου; Πως βρήκατε κουράγιο να πάρετε το ματς;

«Ημασταν ψιλοκηδεία. Γιατί αδικήσαμε τους εαυτούς μας».

Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία σου να κατακτήσεις ένας πρωτάθλημα με την ΑΕΚ;
«Ναι. Αλλά και αυτή του ’04 με τον Ιωνικό. Και τότε χάσαμε τεράστια ευκαιρία. Πιστεύω, πως εάν είχαμε νικήσει τον Ιωνικό, μετά ο Παναθηναϊκός δεν θα ήθελε να δώσει το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό. Θα τα παίρναμε τα ματς».

Στον τελικό ήσουν μεγάλος πρωταγωνιστής. Σκόραρες, κέρδισες την αποβολή του Τζιοβάνι. Τι θυμάσαι;
«Αυτό το γκολ, ξέρω εγώ τι έγινε. Μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Διάβασα τόσο καλά τη φάση. Τη διάβασα διαβολικά. Είδα την μπάλα να πηγαίνει στο δοκάρι, λέω κρίμα μέσα μου, που δεν ήρθε πάνω στα πόδια μου να βάλω γκολ. Αλλά βλέπω πως η μπάλα πήγε στον Ντέμη και μάλιστα στο αριστερό του. Επειδή ήξερα πως ο Ντέμης μπορούσε να μασήσει την μπάλα, τοποθέτησα το κορμί μου με τέτοιο τρόπο, ώστε εάν πήγαινε προς το τέρμα να μην ανακόψω την πορεία της ή εάν μάσαγε την μπάλα να έρθει προς τα πάνω μου. Την ώρα που ήρθε η μπάλα, είχα αίσθηση της φάσης και αισθανόμουν πως ο τερματοφύλακας θα απέκρουε. Τραβήχτηκα τόσο, ώστε να αλλάξει πορεία και να πάει στην άλλη πλευρά της εστίας. Το θέμα είναι ό,τι το σκέφτηκα. Δεν είναι θέμα τύχης. Δεν είναι σαν εκείνο το γκολ του Ρουίς στο Καυτανζόγλειο, που πήγε για σέντρα και η μπάλα μπήκε μέσα. Θεωρώ, πως είμαι αδικημένος στον τελικό, που αναδείχθηκε ο Χιώτης καλύτερος παίκτης. Νομίζω, πως ήμουν καλός αγωνιστικά, αλλά και με πιο έντονη συμμετοχή σε κρίσιμα σημεία του ματς».

Στην αποβολή τι έγινε;
«Επηρέασε πολύ το παιχνίδι. Δεν είχαμε πει τίποτα. Ο Τζιοβάνι ήταν τεράστιο όνομα. Συνήθως, τους ενοχλεί όταν τους πιέζεις πολύ μέσα στο γήπεδο και καμιά φορά αντιδρούν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως είχε την μπάλα ο Ολυμπιακός και κατέληξε στον Τζιοβάνι. Εγώ σκέφτηκα να πάω να τον εμποδίσω, να τον μαρκάρω. Όπως και έκανα, γιατί αν δείτε τη φάση, εγώ τσιμπάω την μπάλα. Δεν του έκανα φάουλ. Δεν ξέρω γιατί και πως, εκείνος έκανε αυτήν την κίνηση».
Θεωρείς πως κέρδισες εσύ τη φάση;

«Με βρήκε κανονικά, καλά, αλλά χωρίς να με πονέσει. Από τη στιγμή που έκανα την κίνηση, εγώ προσπάθησα να εκμαιεύσω την κάρτα. Ετσι και αλλιώς ήταν καθαρή κάρτα. Αλλά και πάλι, μετά ντράπηκα να μπω μέσα, συν ό,τι είχα στερέψει από δυνάμεις. Σκεφτείτε πως ήμουν αριστερό εξτρέμ και έπαιζα μαν του μαν τον Πατσατζόγλου που ήταν δεξί μπακ. Προσπαθούσα επιθετικά, είχαμε προβλήματα με τις στατικές φάσεις στο ματς του πρωταθλήματος. Μπορεί να φάγαμε πάλι ένα γκολ, αλλά ήμασταν συνολικά καλύτεροι».
Συμφωνείς, πως εάν δεν είχες κερδίσει την αποβολή, η ΑΕΚ δεν θα κρατούσε το παιχνίδι;

«Δεν μπορούμε να ξέρουμε. Ετσι όπως έγινε, βοήθησε σημαντικά. Αποδείχθηκε».
Ο ΜΠΑΓΕΒΙΤΣ ΕΠΗΡΕΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ
Το καλοκαίρι φέρνει στην ΑΕΚ την επιστροφή του Μπάγεβιτς με όσα ακολούθησαν, αλλά και μια καλή ομάδα. Γιατί δεν μπόρεσε να κάνει κάτι;

«Είναι η χρονιά με την πρόκριση επί του ΑΠΟΕΛ στο Champions League».
Ο Μπάγεβιτς πως ήταν ο προπονητής;

«Είχε τα δικά του. Τεράστιο όνομα, μεγάλη ιστορία. Κατακτήσεις τίτλων. Νομίζω πάντως, πως ήταν επηρεασμένος από τα σκηνικά και δεν είχε καθαρό μυαλό. Όχι, ότι δεν μπορούσε να υποστηρίξει τη θέση του, αλλά ήταν επηρεασμένος από όσα συνέβαιναν εξωγηπεδικά. Υπήρχε μεγάλη ανακατωσούρα. Δεν υπήρχε καν θετική ενέργεια. Μπορεί να είναι κάτι ψεύτικο, αλλά μερικές φορές η θετική ενέργεια σπρώχνει».

Εκείνη τη χρονιά υπήρξε η εκπληκτική πορεία στο Champions League, αλλά εσύ δεν έπαιξες λεπτό. Πως συνέβη αυτό;

«Άλλο πάλι αυτό. Εκείνη η χρονιά ξεκίνησε ανάποδα. Ξεκίνησα βασικός με τον Μπάγεβιτς σε όλα τα παιχνίδια. Με στήριζε ο Μπάγεβιτς. Θυμάμαι ένα φιλικό με τη Μπεσίκτας που νικήσαμε με 5-0. Πάμε να παίξουμε στην Κύπρο και μόλις είχε έρθει ο Γεωργάτος και χωρίς προπόνηση καν, τον βάζει να παίξει. Επρεπε να παίξει ο Γρηγόρης, αλλά το θέμα είναι πως ήταν ανέτοιμος. Ηταν παικτάρα ο Γεωργάτος, διαστημικός παίκτης. Αλλά εγώ έβλεπα εμένα. Και μπορούσα να κάνω κάποια πράγματα καλύτερα από εκείνον. Να παίζω άμυνα, να είμαι πιο συγκεντρωμένος, γιατί εκείνος έφευγε κάποιες φορές μέσα στο ματς. Σίγουρα, είχε κάποια στοιχεία που εγώ δεν θα έφτανα ποτέ. Αλλά δεν μπορεί να ξεκινάς προετοιμασία, με έπιασε πριν από το ματς με τον ΑΠΟΕΛ και μου λέει να είσαι έτοιμος για το ματς. Του απάντησα έτοιμος είμαι κόουτς. Και είπε την 11άδα και δεν ήμουν μέσα. Με πείραξε».

Μίλησες με τον Μπάγεβιτς γι’ αυτό;
«Όχι, δεν μιλούσα ποτέ με προπονητές. Τι να του πω; Γιατί έβαλες τον Γεωργάτο;»
Αλλά πως δεν έπαιξες σε κανένα ματς;

«Ηταν τρέλα. Δεν ξέρω για ποιον λόγο δεν έπαιζα. Είχε φέρει πολύ δικούς του παίκτες ο Ψωμιάδης. Έχουμε Ιβιτς, Νικολαϊδη, Τσιάρτα, Σεντένο, Μαλαδένη. Είναι επιλογές των προπονητών. Εγώ είχα μια απορία σε σχέση με τον Μπάγεβιτς. Πως ενώ στο ξεκίνημα φαινόταν πως θα με βάλει, δεν με χρησιμοποίησε. Πήρε βέβαια παίκτες που τους πίστευε περισσότερο».
Εκείνη τη χρονιά θα μπορούσε η ΑΕΚ κάτι καλύτερο; Στο ΟΥΕΦΑ έχασε την πρόκριση από τη Μάλαγα μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια…

«Δεν μπορούμε να πούμε κάτι. Τα ευρωπαϊκά ματς είναι τόσο δύσκολα. Πήραμε ισοπαλία στην Ισπανία και μας πήραν ξεκούραστα εδώ μέσα. Θα μπορούσαμε ίσως έναν γύρο ακόμα, δύο ακόμα καλά ματς».
Η επόμενη χρονιά είναι της ντριμ τιμ, αλλά με μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Πώς τα αντιμετωπίζετε;

«Παίζαμε σε έναν όμιλο με Μονακό, Λα Κορούνια. Μια Μονακό με Ζουλί, Αντεμπαγιόρ, που πήγε πολύ ψηλά. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά. Η Λα Κορούνια με Βαλερόν. Ημασταν απλήρωτοι πάνω από έναν χρόνο. Μη λέμε χαζομάρες. Δεν είχαμε βιοποριστικό πρόβλημα, ήταν άλλες οι αμοιβές. Υπήρχε μεγάλη μουρμούρα, μεγάλη αναστάτωση. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως ο Γρηγόρης στις προπονήσεις ήταν χάρμα οφθαλμών. Είχαν τρελαθεί όλοι με τα ψέματα. Καλύτερα να μας έλεγαν αυτό που είχε πει ο Ψωμιάδης: παιδιά, ότι πήρατε, πήρατε. Τότε με Στάθη και Βαλασόπουλο, μας πήγαιναν από εβδομάδα σε εβδομάδα. Καλύτερα να λες την αλήθεια. Αυτό μεταφέρθηκε και στον αγωνιστικό χώρο. Παρόλα αυτά, στο τέλος κάναμε 12 στα 12. Κυρίως νομίζω, πως ο καθένας κοιτούσε την υστεροφημία του».
ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΑΝΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ
Φτάνουμε στο καλοκαίρι του ’04, όπου αναλαμβάνει ο Νικολαϊδης. Εσύ είσαι στο πλάνο;

«Αρχικά όχι. Είχα δύο χρόνια συμβόλαιο ακόμα. Ελαβα πρόταση να μείνω για έναν χρόνο. Είχαν μείνει λίγα παιδιά, οι περισσότεροι έπρεπε να φύγουν. Το μπάτζετ ήταν να μείνει ένας εκ των Οκκά ή Λυμπερόπουλο και διάλεξαν τον Λυμπερόπουλο. Για εμένα ήταν καταλυτική η επιστροφή του Σάντος».

Έχασες λεφτά εκείνη την περίοδο;
«Κοίτα, τότε μας δόθηκαν δύο επιλογές: ή τα έπαιρνες όλα και είχες κάποιο ψαλίδι 20-30%. Λογικό σχετικά για τα λεφτά που παίρναμε. Είτε να παίρναμε κάποιο ποσό εφάπαξ και τα υπόλοιπα σε 5 εξαμηνιαίες δόσεις».


Εσύ ποιο επέλεξες;
«Το δεύτερο. Και να έφευγα, πάλι το δεύτερο θα επέλεγα».


Πως είναι η πορεία με τον Σάντος;
«Ημουν άτυχος εκείνη τη σεζόν. Ενώ ξεκίνησα πολύ καλά, είχα έναν τραυματισμό σε ένα φιλικό στην Κύπρο και με πήγε πολύ πίσω. Ηταν μυϊκός τραυματισμός, δύο είχα όλους κι όλους στην καριέρα μου. Νομίζω, πως θα ήμουν από τους πιο βασικούς. Ημουν και από τους πιο έμπειρους. Είχα επανέλθει με τον Πανιώνιο, έδωσα μια ασίστ στον Σοάρες και νικήσαμε 2-0. Μετά με τον Ηρακλή και την επική ανατροπή στο φινάλε. Τη Ζενίτ, που είχαμε ένα καλό ημίχρονο και ένα πιο…καλό, αφού φάγαμε πέντε γκολ. Εκεί κακίζω τον εαυτό μου».


Ο Νικολαϊδης πως ήταν ο πρόεδρος; Ηθελε να μείνεις;
«Νομίζω πως έπαιξε ρόλο ο κ. Σάντος. Ο Ντέμης ήταν ντεμί – ντεμί. Ισως μπερδεμένος για το αν έπρεπε να μείνω. Πιστεύω, πως ήταν πιο πολύ στο να φύγω. Δεν φαινόταν να είμαι στα πλάνα του. Καταλύτης ήταν ο Σάντος. Σαν πρόεδρος ήταν σούπερ. Αφού μας έβαλε όλα τα λεφτά. Τα άλλα τα ήξερε. Το μείζον ήταν το οικονομικό».


Περιμένατε την εντυπωσιακή ανταπόκριση του κόσμου εκείνη τη χρονιά;
«Δεν είχαμε πλέον τα ονόματα που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια στην ομάδα, προσπαθήσαμε με τα γύρω γύρω. Επαιζε και ο κόσμος. Και πέτυχε σε σημαντικό βαθμό. Η ντριμ τιμ δεν πήγε καλύτερα. Είχαμε νέα παιδιά, ήταν δύσκολο».


ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΝΤΕΜΗ ΤΟ ΜΑΤΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΩΝΙΚΟ


Στο ματς με τον Ιωνικό θεωρείς πως βάρυνε πολύ η ομάδα;
«Νομίζω, πως ήταν λάθος του Ντέμη».


Γιατί;
«Γιατί είμαστε στην Ελλάδα. Δεν θα πω κάτι άλλο. Όχι, ότι δεν έπρεπε να το πάρουμε αγωνιστικά».

Υπήρχε άγχος στην ομάδα και τη βάρυνε;
«Πηγαίνοντας καλά και η ομάδα έμενε ψηλά, σίγουρα το άγχος μεγάλωνε. Πάμε και όπου βγει, αλλά ήμασταν ψηλά. Αλλά δεν μπορώ να πω, ότι ήταν κάτι άλλο από συγκυρία. Θυμάμαι, πως ο Σοάρες είχε δύο φάσεις να σκοράρει, θα μπορούσε να είναι 2-0. Εγώ σε μια άλλη φάση, θα μπορούσα να κερδίσω πέναλτι, αλλά πήγα να εκτελέσω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ήταν μια φάση από αριστερά. Μου έκανε επίθεση ο Κωστένογλου που δεν έπεσα. Θα υπήρχε βάρος, όπως και να ήμασταν. Δεν νομίζω πως μας επηρέασε. Τα τρία τελευταία ματς, έπρεπε να τα πάρουμε».
Αυτό πόνεσε πιο πολύ ή με τον Ολυμπιακό;

«Και τα δύο. Ηταν διαφορετική στεναχώρια. Με τον Ολυμπιακό ήταν ματς κατά μέτωπο και φάνηκε σα να έχει τον έλεγχο. Πως μας έχει στα μεταξύ μας. Με τον Ιωνικό, κάτι δεν κάναμε καλά μόνοι μας. Δεν θέλω να μειώσω τον Ιωνικό, αλλά είναι άλλα μεγέθη. Με τον Ολυμπιακό χάσαμε αυτοπεποίθηση, με τον Ιωνικό τα βάλαμε με τον εαυτό μας».
Το καλοκαίρι του ’05, πως προέκυψε η αποχώρηση σου;

«Ηταν απλό. Με φώναξε ο Ιβιτς, που ήταν τεχνικός διευθυντής και μου είπε, ότι δεν έχουν διάθεση να ανανεώσουν. Το περίμενα. Κυρίως, επειδή φαινόταν πως δεν με πίστευαν. Ηταν ο Σάντος, ίσως να έχασε λίγο την πίστη του».
Εάν κάποιος έλεγε τώρα τι θέση έπαιζε ο Κωνσταντινίδης, που θα κατέληγε;

«Επαιξα και μετά ποδόσφαιρο. Τώρα κατάλαβα, πως δεν έβγαλα αυτά που είχα. Δεν τα έδωσα. Εμεινα σε κάποια σημεία στάσιμος. Δεν δικαίωσα τις προσδοκίες. Κατάλαβα αργά, που και πως θα μπορούσα να βγάλω τον καλύτερο μου εαυτό. Τώρα βλέπω πως έχω εξαιρετική πάσα, που δεν έκανα μια ασίστ όλα αυτά τα χρόνια. Στον άξονα δεν έπαιζα με πρόσωπο, έπαιζα με πλάτη. Και θα πω αυτό που λένε οι περισσότεροι, ότι εάν ξεκινούσα τώρα να παίζω μπάλα, δεν θα έκανα τα ίδια».
Στην καριέρα σου την ΑΕΚ τι διαφορετικό θα έκανες;

«Θεωρώ λάθος, ότι εγώ απομάκρυνα τελείως τους δημοσιογράφους. Δεν μιλούσα με κανέναν. Θα μπορούσα να ισορροπούσα σε κάποια πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω με τους προπονητές. Όχι να μαλώσω. Θυμάμαι κάποια στιγμή μιλούσα με τον Καραγκούνη, που έκανε τεράστια καριέρα. Στο ξεκίνημα και εκείνος δεν έπαιζε και του έλεγα πως δεν με βάζει. Μου είπε, πήγαινε μίλα του. Εκείνος το έκανε. Εγώ δεν το έκανα ποτέ. Δεν διεκδίκησα κάτι περισσότερο».

Θεωρείς πως δεν αναγνωρίστηκαν όσα ρίσκαρες για να φορέσεις τη φανέλα της ΑΕΚ;
«Αυτό έπρεπε να εκτιμηθεί. Δεν το ζήτησα ποτέ. Συμβαίνουν αυτά».
Πάντως και τα νούμερα σου ήταν εξαιρετικά: 50 γκολ σε 200 ματς, ένα γκολ ανά τέσσερα παιχνίδια. Μέσα στη δεκάδα των σκόρερ της ΑΕΚ όλων των εποχών στο κύπελλο. Δεν είναι λίγα…

«Σε…στεναχωρημένα ματς. Σε στενά χρονικά όρια».


Γιατί πήρες στην αρχή το 20 και μετά το 10 στη φανέλα;
«Πήρα το 20 γιατί ήθελα το 10 και δεν μπορούσα».

Ο…ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΣ ΤΣΙΑΡΤΑΣ, Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΓΚΑΜΑΡΑ
Καλύτερος συμπαίκτης σου αυτά τα χρόνια;

«Σαν συμπαίκτης δεν μπορώ να μην πω για τον Τσιάρτα. Όταν έπαιρνα την μπάλα, την έδινα κατευθείαν στον Τσιάρτα. Είχε κάποια άλλα, τέλειωνε τα ματς…ξεκούραστος. Αλλά όταν είσαι ξεκούραστος έχεις καθαρό μυαλό και θέλαμε το καθαρό μυαλό του Τσιάρτα. Εάν δεις τα γκολ που έχω βάλει στην ΑΕΚ, τα περισσότερα είναι από μπαλιές του».

Υπάρχουν παιδιά που κράτησες επαφή;
«Με τον Λάκη έχουμε πολλά χρόνια σχέση. Με τον Γεωργέα, παιδί χαμηλών τόνων. Με τον Κωστένογλου μιλάμε ακόμα».


Είχες πρόβλημα με κάποιον παίκτη που να μην τα πηγαίνατε καλά;
«Επεισόδιο είχα με τον Ιβιτς. Ηταν ένα έντονο σκηνικό. Είχαμε κοντραριστεί στην προπόνηση, γύρισε και μου ζήτησε τον λόγο και είχε βγει αυτό στις εφημερίδες, αλλά με ανοιχτή προπόνηση. Ο Ιβιτς θεώρησε πως το έβγαλα εγώ. Εγιναν κάποια χαζά, είχε γίνει μεγάλο σκηνικό. Ηταν προπονητής ο Μπάγεβιτς. Πήγε και του είπε κάποια πράγματα και εγώ δεν έβγαινα για προπόνηση, εάν δεν ανακαλούσε».


Ποιος ήταν ο ξένος που ξεχώρισες όλα αυτά τα χρόνια;
«Καλύτερος ξένος για εμένα ήταν ο Γκαμάρα. Μεγάλη διαφορά. Είχε τρομερά προσόντα, δύναμη, μυαλό. Είχε τα πάντα. Ολοκληρωμένος παίκτης».
Καλύτερος προπονητής;

«Ο Σάντος, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο».


ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΣΤΗΝ ΑΕΚ


Τι κρατάς πιο έντονα ως ανάμνηση από τα χρόνια σου στην ΑΕΚ;
«Από την ΑΕΚ κρατάω όλες τις στιγμές. Καλές και κακές. Είμαι ρεαλιστής. Πέρασα πάρα πολύ καλά. Τα χρόνια που πέρασα εγώ ήμουν τυχερός. Ηταν ανεβασμένο το ποδόσφαιρο, τα χρήματα ήταν καλά. Δεν ήταν ποτέ τόσο χάλια οι μικρομεσαίες ομάδες. Ηταν μια εξαετία, σαν παραμύθι. Θυμάμαι όλες τις στιγμές. Ματς που έχουν ξεχαστεί από τον κόσμο. Θυμάμαι με χαρά ματς που έπαιξα, αλλά και εκείνα που δεν έπαιξα. Είχα μόνο έναν σοβαρό τραυματισμό».


Εχεις ζήσει τη Νέα Φιλαδέλφεια. Πόση διαφορά έκανε για την ΑΕΚ;
«Μετά ήμασταν νομάδες. Η Νέα Φιλαδέλφεια δεν συζητείται. Είναι το φεγγάρι με τη γη. Τεράστια διαφορά. Ηταν έδρα. Δεν υπάρχει ΟΑΚΑ, Νέα Σμύρνη, Λεωφόρος, Ριζούπολη. Δεν υπάρχουν αυτά. Μακάρι να γίνει ξανά το γήπεδο και να βρει η ΑΕΚ το σπίτι της».


Πως και αποφάσισες να πας στον τελικό του Κυπέλλου;
«Πρώτη φορά πήγα. Δεν την είχα δει ξανά από κοντά».


Γιατί έκοψες δεσμούς με την ΑΕΚ;
«Δεν έκοψα. Την ΑΕΚ την έχω μέσα στην καρδιά μου. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν έχω θέμα για να χτυπήσω την πόρτα. Θυσίασα κάποια πράγματα για να πάω στην ΑΕΚ. Εχω δεχθεί πόλεμο γι’ αυτό. Ακόμα συναντάω οπαδούς του Ηρακλή που με ρωτάνε γιατί έφυγα. Από ΑΕΚτζήδες δεν το εισπράττω αυτό».



[ΠΗΓΗ]

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ